Znak GS

Znak GS nie jest certyfikatem unijnym lecz certyfikatem dobrowolnym oznakowania wyposażenia technicznego przeznaczonego na rynek niemiecki. Oznacza, że produkt jest zgodny z niemieckimi (i jeśli to możliwe europejskimi) wymogami bezpieczeństwa. Stanowi potwierdzenie właściwości jakościowych wyrobu. Skrót GS pochodzi od słów „Geprüfte Sicherheit” („sprawdzone bezpieczeństwo”), ale korzysta się też z angielskiego tłumaczenia, czyli „German Safety” (w rozszerzonej wersji „German Equipment Safety Law”). Chociaż znak GS został zaprojektowany z myślą o rynku niemieckim, pojawia się na dużej części produktów elektronicznych i maszyn sprzedawanych w innych miejscach na świecie. Jest rozpoznawany przez rzesze klientów w Europie i kojarzony z wysoką jakością produktu.

znak GS

Różnica między oznakowaniem GS i CE

Główną różnicą pomiędzy znakami GS i CE jest to, że zgodność znaku GS z europejskimi wymogami bezpieczeństwa została przetestowana i certyfikowana przez niezależny organ zatwierdzony przez państwo. Znak GS może być potwierdzony wyłącznie przez akredytowane laboratoria testujące np TÜV, DGUV Test, Nemko, IMQ. Laboratorium takie gwarantuje, że spełniono zarówno wymogi uregulowań prawnych, jak i wymogi określone przez producenta.

Znak GS opiera się na niemieckiej Ustawie o bezpieczeństwie produktu („Produktsicherheitsgesetz” lub „ProdSG”). Posiadanie znaku GS prawnie jest nieobowiązkowe. Jednak ze względu na rosnącą świadomość bezpieczeństwa wśród konsumentów, certyfikat GS może podwyższać konkurencyjność produktu na międzynarodowym rynku. Dlatego wyroby z takim oznakowaniem są zwykle droższe i bardziej popularne.

Oznakowanie CE jest natomiast wydawane jako deklaracja, że produkt jest zgodny z prawodawstwem europejskim. Znak CE nie informuje jednak o tym czy gwarancja spełnienia wymogów unijnych potwierdza producent czy niezależna jednostka certyfikacyjna. Komisja Europejska planuje wzmocnić znaczenie certyfikatu europejskiego i tym samym zakazać korzystania z oznakowania GS. Jednakże jak na razie brak konkretnych propozycji, które mogłyby stanowić substytut deklaracji bezpieczeństwa.

Jednostki certyfikujące znak GS

  1. Niemiecka jednostka certyfikująca: zazwyczaj dobrze znane lokalne niemieckie jednostki certyfikujące GS, TUV RHEINLAND, TUV PRODUCT SERVICES, VDE i tak dalej. Są bezpośrednio uznawane przez niemieckie agencje certyfikujące GS.
  2. Inne jednostki certyfikujące: zazwyczaj znajdują się w innych częściach Europy. Współpracują z niemieckimi organami certyfikującymi GS, np. KEMA, ITS, NEMKO, DEMKO.
Szkolenie: Import z Chin

Jakie produkty mogą ubiegać się o certyfikat GS?

  • urządzenia gospodarstwa domowego (lodówki, pralki, urządzenia kuchenne i tak dalej)
  • sprzęt sportowy
  • sprzęt RTV
  • elektryczne i elektroniczne urządzenia biurowe (kopiarki, faksy, niszczarki, komputery, drukarki i tak dalej)
  • maszyny przemysłowe, laboratoryjne urządzenia pomiarowe.
  • inne produkty związane z bezpieczeństwem, takie jak rowery, hełmy, drabiny, meble itp.

Proces zdobywania znaku GS

  1. Złożenie formularza zgłoszeniowego. Wyjaśnienie przez instytucję certyfikującą konkretnych procedur certyfikacji.
  2. Wnioskodawca składa dokument potwierdzający spełnienie wymagań dla urządzeń elektrycznych, przedstawienie planów montażu produktów, schematy elektryczne, zestawienia materiałów, różnice między modelami, opis produktu i inne dokumenty.
  3. Spotkanie techniczne, na którym obecni będą przedstawiciele instytucji sprawdzającej poprawność dokumentacji z personelem technicznym wnioskodawcy.
  4. Badanie próbek: przeprowadzone zgodnie z normami w laboratorium producenta lub w jednostce kontrolnej w którymkolwiek z laboratoriów w każdym kraju.
  5. Inspekcja fabryczna: sprawdzane będą wymagania dotyczące certyfikacji GS miejsc produkcji i procedury związane z inspekcją bezpieczeństwa.
  6. Wydanie certyfikatu.

Czas i koszty związane ze znakiem GS

Czas potrzebny na uzyskanie znaku GS zależy od kilku czynników, między innymi od tego jak szybko dostarczono niezbędną dokumentację oraz czy produkt należy poddać modyfikacjom. Zazwyczaj zajmuje to jednak od około 6 do 8 tygodni.

W koszty wliczone są jednorazowe opłaty licencyjne, inspekcyjne, a także opłata za certyfikat fabryczny. Jednostki certyfikujące, przyjmujące wniosek, powinny podać cenę referencyjną w oparciu o wymaganą dokumentację. Ceny mogą się jednak różnić w zależności od polityki rynkowej jednostki certyfikującej.